Waar mensen samenkomen is veel te vertellen, juist in de kerk. Op deze plaats staat iets om op verhaal te komen. Een anekdote, ter lering of vermaak, een overweging, een gebed...

Wat een boude bewering, dacht ik, toen ik hoorde hoe Maxima het onderzoek naar haar vader "een mening" noemde. Die heeft lef! Bij nader inzien veranderde ik van mening. Omdat het hierbij geen kwestie van smaak is, zoals bij Zuid-Amerikaanse koffie. Hier gaat het om wat waar is, of rechtvaardig of goed. Dan is zo'n uitspraak dodelijk. Stel dat er zo gereageerd wordt op: "Alzo lief heeft God deze wereld gehad…". Een mening? Wat zou er gebeuren wanneer dit gezegd wordt in een ontmoeting tussen aanhangers van verschillende godsdiensten? Het gesprek zou al snel doodvallen. De ander zo relativeren geeft aan dat je gewoon je eigen mening blijft volgen. Als ik dat maar mag doen, dan mag de ander ook "een mening" hebben. Nu is dit relativisme gebruikelijk geweest, zeker op het terrein van geloof en ethiek. Daar mag ieder het hare van denken, elk zijn eigen mening volgen, zo was de heersende opvatting. Ook deze 'gedoogcultuur' is echter tegen grenzen aangelopen. Alleen al uit respect voor de ander. Die heeft er recht op serieus genomen te worden. Dat betekent ook dat we voor onze mening uitkomen. Zo schrijft Dr W.A. Visser 't Hooft ergens dat een marxistisch hoogleraar uit Praag eens zei: "Ik neem alleen die christenen ernstig die mij proberen te bekeren". Wanneer je het lef hebt de opvattingen van een ander "een mening" te noemen, dan ben ik benieuwd naar de eigen mening. In onze cultuur komt de waarheid aan het licht in het ter discussie stellen van meningen. Niet Pontius Pilatus heeft het laatste woord met zijn "Wat is waarheid". De meningsvorming is doorgegaan met Jezus, die zegt: "Ik ben de weg, de waarheid en het leven". Het openlijke gesprek op basis hiervan moet maar doorgaan, ook al botsen de meningen.

L. Korevaar

(Column Nieuw Rotterdams Kerkblad, februari 2002)