VERHAAL

Waar mensen samenkomen is veel te vertellen, juist in de kerk. Op deze plaats staat iets om op verhaal te komen. Een anekdote, ter lering of vermaak, een overweging, een gebed...

Hoop doet leven

Lange tijd heb ik gedacht dat deze uitdrukking in de bijbel staat. Van het begin tot het einde staat deze namelijk vol verwachting. Met name het laatste bijbelboek, Openbaring, onderstreept dat het de Here God er uiteindelijk om gaat dat mens en wereld uitzicht hebben. Toch staat de uitdrukking ‘hoop doet leven’, hoewel vele gezegden en spreekwoorden hieraan ontleend zijn, niet in de bijbel. Hij zou er echter wel in kunnen staan. Daarbij denk ik aan Paulus die zegt dat “hoop die gezien wordt, geen hoop is. Immers, hoe zouden wij hopen op iets wat wij niet zien?” Wat wij hopen is per definitie onzichtbaar, zodra de hoop in vervulling is gegaan is het n.l. geen hoop meer. Daarom is het de onzichtbare hoop die doet leven. Tegen alles wat wij zien en beleven in vormt de hoop de drijvende kracht om vol te houden. Velen hebben dit b.v. ervaren tijdens de Tweede Wereldoorlog. De joodse schrijver Samuel Pisar heeft zijn beschrijving van wat hij meemaakte in de kampen dan ook ‘Bloed en hoop’ genoemd. Temidden van de verschrikkingen heeft de hoop hem en vele anderen de moed gegeven om vooruit te kijken en door te gaan. Zelfs waar het leven adembenemend is geeft de hoop levenskracht. Om die reden oefenen we ons in de kerk, in het bijzonder in deze maand november, in de verwachting. Dankzij deze oefeningen kunnen mensen beter in staat zijn hoopvol en hoopgevend te leven.

L. Korevaar

Voor het laatst aangepast op woensdag 2 februari 2005