VERHAAL

Waar mensen samenkomen is veel te vertellen, juist in de kerk. Op deze plaats staat iets om op verhaal te komen. Een anekdote, ter lering of vermaak, een overweging, een gebed...

Deze keer 2 verhalen!!

Gelukkig weten we hoe het afloopt.

Weet je wat ik zo fijn vind van het kerstverhaal? Dat je weet hoe het afloopt. En dat het daarom zo’n mooi en spannend verhaal is. Want je moet wel goed in de gaten houden hoe het zit. Dat verhaal zou - als je niet wist hoe het afliep – een angstig verhaal zijn. Maria kan elk ogenblik een kindje krijgen, en ze heeft geen eens een bed! Laat staan een goed ziekenhuis met dokters en verpleegsters en zo. Als dat maar goed afloopt, denk je dan, als je niet weet hoe het afloopt.

En dan die herders, die ruige kerels, en die beesten in zo’n stal eromheen – helemaal niet schoon en zo –als dat maar goed gaat!

En dan nog die andere verhalen, die ze er ook wel eens bij vertellen: van die vreemdelingen uit een ver land, en van die koning (Herodes geloof ik) die wel eens even alle kinderen zou uitschakelen – en daar woonde hij dan ook tussen, dat jongetje, die ‘Jezus’ die geboren is. Ze moesten er zelfs voor emigreren naar Egypte!

Ja, als je niet wist hoe het afliep zou het eigenlijk een heel angstig verhaal zijn. Maar nu is het een mooi, spannend verhaal. Want gelukkig hebben ze dat verhaal geschreven en aan ons doorverteld, toen ze gemerkt hadden wie Jezus was. Wat voor jongetje daar eigenlijk geboren was. Niet zo maar een lief baby-tje – maar iemand die, toen het er op aan kwam, zijn leven overhad voor zijn vrienden en voor nog veel meer mensen. Toen het er op aan kwam, liet hij niemand in de steek.

En toen ze dachten: nu is het afgelopen, nu is hij dood, kwam hij gewoon weer bij hen terug, alsof hij niet dood geweest was. Alleen: hij zou niet meer als voorbeeld bij hen blijven, ze moesten het nu zelf laten zien: wie bij gewone arme mensen wil horen, zoals dat kindje in de krib; en wie zijn leven, als het er op aankomt, over heeft voor een ander, dat is iemand waar een verhaal goed mee afloopt. Daar hoor je nog wel meer van, reken maar.

Die zal ons in de toekomst nog eens iets laten zien. Zoals je ook zegt, als je het verhaal hoort van kerst.

Kerstfeest voor kinderen verteld, door Bart Robbers

L. Korevaar

De tijd hebben

Het jaar loopt op zijn laatste benen -  dat heet: oudjaar. Vele ouderen hebben dat oudejaarsgevoel  voortdurend. Dat wordt in onze vitalistische maatschappij bevestigd. Ouderen hebben immers  hun tijd gehad. Zij krijgen daardoor het besef niet meer bij de tijd en dus niet nodig te zijn.

Is dat zo dat ouderen hun tijd gehad hebben?

Zij zijn de enigen die de tijd hebben!

Dit in tegenstelling tot vele vitale mensen, die zeggen dat zij geen tijd hebben. Nee, want de tijd heeft hen.

Daarmee zijn wij wel bij de tijd. We zijn immers gegaan "van een wereld die de tijd regelde naar een tijd die de wereld regelt". ( Citaat uit het overzichtsboek van de tentoonstelling "Tijd" pag.24)

Ik denk dat ouderen hun tijd vooruit zijn doordat zij beschikken over de hun toegemeten tijd. Wat ik ieder toewens is niet dat zij oud worden, wel dat wij ervoor zorgen dat wij de tijd hebben in de tijd die ons gegeven wordt.

L. Korevaar

Voor het laatst aangepast op vrijdag 20 december 2002